De visser en de zakenman

Katsushika HokusaiPas geleden kwam ik het onderstaande prachtige verhaal tegen via de blog van Paulo Coelho. Het origineel is geschreven door Heinrich Böll en in honderden varianten verspreid over het Internet. In het verhaal zie ik de principes van judo toegepast in het dagelijks leven.

Het gaat voor mij over het trouw blijven aan jouw eigen dromen door niet deel te nemen aan de ratrace om meer. Over een eenvoudig leven leiden en tevreden zijn met wat je hebt. Werken aan de vervolmaking van jezelf in plaats van het zoeken buiten jezelf. In balans zijn en vanuit daar leven. Onze inspanning richten op waar het echt toe doet in het leven op dit moment. Met minimale inspanning een maximaal resultaat, seiryoku zen’yō.

Daarnaast herken ik er ook jita kyoei, wederzijdse voorspoed voor zichzelf en anderen, in. Namelijk door de vangst beperken tot wat je verbruikt, zodat er geen overbevissing plaatsvindt.

Lees hieronder een vertaling van het verhaal in de versie van Paulo Coelho. Kom lekker tot rust. Stop met het najagen van geluk en geniet van wat er voor jou echt toe doet.


Er was eens een zakenman die aan het strand zat in een klein Braziliaans dorpje.
Plots ziet hij een Braziliaanse visser in een kleine boot naar de kust varen met een mooie vangst van een paar grote vissen.
De zakenman is onder de indruk. “Hoe lang duurt het om zoveel vissen te vangen?”
“Ach, niet zo heel lang.” lacht de visser.
De zakenman is verbaasd. “Waarom blijf je dan niet langer op zee en vang je nog meer vissen?”
“Dit is genoeg voor mijn familie.” reageert de visser zonder aarzeling.
De zakenman is nog verbaasder. “Ok, wat doe je dan de rest van de dag?”
“Nou, normaal gesproken sta ik ‘s morgens lekker vroeg op, ga naar zee en vang een paar vissen, dan ga ik terug en speel met de kinderen. In de middag doe ik een dutje met mijn lieve vrouw. Wanneer de avond valt, ga ik met mijn vrienden een drankje doen in de stad – we spelen gitaar, zingen en dansen samen door de nacht.”

De zakenman doet de visser een voorstel.
“Ik ben afgestudeerd in business management. Ik kan je helpen succesvol te worden. Vanaf nu moet je meer tijd op zee doorbrengen en zoveel mogelijk vissen vangen. Als je hiermee genoeg geld hebt gespaard, dan kun je een grotere boot kopen en nog meer vissen vangen. Daarna duurt het niet lang voordat je meerdere boten kunt kopen, jouw eigen bedrijf starten met een eigen fabriek voor ingeblikte vis en distributienetwerk. Tegen die tijd verhuis je van dit dorp naar Sao Paulo, alwaar je een hoofdkantoor opzet vanuit waar je de andere vestigingen kunt aansturen.”

“En dan wat?” vraagt de visser.
De zakenman lacht hartelijk “Daarna kun je leven als een koning in jouw eigen paleis. Als de tijd er rijp voor is, kun je de beurs op gaan en aandelen verkopen. Je zult dan zeer vermogend zijn.”

“En dan wat?” vraagt de visser.
De zakenman gaat door met zijn betoog. “Daarna kun je met pensioen gaan! Je kunt wonen aan zee. Elke morgen sta je lekker vroeg op, gaat naar zee, vangt een paar vissen, dan ga je terug en speelt met de kinderen. In de middag doe je een dutje met jouw lieve vrouw. Wanneer de avond valt, ga je met vrienden een drankje doen in de stad – gitaar spelen, zingen en samen dansen door de nacht.”
De visser is verdwaasd: “Huh? Is dat niet wat ik nu ook doe?”

Judo, meer dan een uurtje sporten

Het is eenvoudig als uw kind overgewicht heeft, zelfvertrouwen mist of zijn energie niet kwijt kan, dan ‘stopt’ u het op judo en alle problemen worden opgelost. Als goede ouder heeft u dat voor uw kind over. Een uurtje per week in de dojo is het kind lekker aan het stoeien en binnen de kortste keren is uw zoon of dochter weer keurig op gewicht, blinkt van het zelfvertrouwen en kan zijn aandacht prima reguleren. U maakt alleen een keer per maand de contributie over en brengt elke week uw kind langs terwijl u in de kantine een kop koffie drinkt. Toch?

Lees verder Judo, meer dan een uurtje sporten

Dromen over sushi en het vinden van jouw passie

Mijn blogs laat ik meestal proeflezen door experts. Laatst kreeg ik een interessante reactie van Richard de Bijl op een blog. Hij is namelijk nog steeds bezig met het ontwikkelen van zijn judo en lesgeven op 64-jarige leeftijd.

Jiro Dreams of Sushi

Ik moest denken aan de film over Jirō Ono, Jiro Dreams of Sushi. Een prachtige documentaire over een chefkok van een restaurant in het hart van Tokio met slechts tien zitplaatsen. De man is in de film inmiddels op 85-jarige leeftijd en streeft nog steeds naar verbetering.

Jirō heeft drie Michelinsterren en voor zijn sushirestaurant moet je maanden van tevoren reserveren. Toch is hij nog altijd op zoek naar verbetering vergelijkbaar met een budoka. In Japan heet dit kaizen. Dit continue streven naar progressie leidt tot een creatief en vitaal leven. Het straalt van Jirō Ono af in deze prachtige documentaire.

Ik wil iedereen van harte aanraden eerst de film, waarbij het water in de mond loopt, te bekijken en dan pas deze blog verder te lezen. Op deze manier kun je je eigen mening vormen over de film en de prachtige verhalen van Jirō en zijn omgeving. Aan de film heb ik veel mooie ideeën overgehouden en ik wil er een paar delen. Lees verder Dromen over sushi en het vinden van jouw passie

Talenten met smoesjes

“Het wordt een duel tussen een geniale man, eigenlijk een beetje ijdel, en een gewone man die zijn talenten tot het uiterste heeft geslepen. Niet waar?”
“Ik zou Musashi niet gewoon willen noemen.”
“Maar hij is gewoon. Dat is wat hem buitengewoon maakt. Hij is niet tevreden met vertrouwen op welke natuurlijke talenten hij dan ook mogelijk bezit. Wetende dat hij gewoon is, probeert hij altijd zichzelf te verbeteren. Niemand waardeert de pijnlijke inspanningen die hij heeft gedaan. Nu zijn jaren van training uitmonden in spectaculaire resultaten, spreekt iedereen over zijn ‘door God gegeven talent’. Dit is hoe mensen die niet hard hun best doen zichzelf geruststellen.”
Musashi (Eiji Yoshikawa)

Bovenstaande citaat komt uit een van mijn favoriete boeken. Een roman van net geen duizend pagina’s over het leven van een samoerai die de Weg van het zwaard zoekt.

De sterke passage is voor mij een uitnodiging tot nadenken over mijn inspanningen. Het is soms gemakkelijk om iemand die iets bereikt heeft geluk of talent toe te dichten. Daarna probeer ik mezelf eerlijk de vraag te stellen, heb ik het niet ergens laten liggen?

Lees verder Talenten met smoesjes

Sadako Sasaki

Vandaag op 4 en 5 mei moet ik denken aan mijn indrukwekkende bezoek aan Hiroshima. Hier is de eerste atoombom gevallen. Zeer ontdaan heb ik met kippenvel door het park en bijbehorende museum gelopen. Vooral het verhaal van Sadako Sasaki maakte een diepe indruk op mij. Graag deel ik dit verhaal en hoop ik dat we even stilstaan bij de vrede en goed voor elkaar blijven zorgen in de wereld.

Sadako Sasaki
Sadako Sasaki

Sadako Sasaki was twee jaar op 6 augustus 1945 toen een Amerikaanse atoombom werd gebruikt tegen Hiroshima. Ze was op zo’n anderhalve kilometer afstand van het hypocentrum. Gelukkig overleefde Sadako deze aanslag op de mensheid, ogenschijnlijk zonder grote verwondingen.

Het meisje groeide gezond en sterk op en was een van de talenten van het estafetteteam. Echter, na tien jaar blijkt in de herfst van 1955 dat Sadako leukemie heeft. De daaropvolgende februari wordt ze opgenomen in het ziekenhuis.

Daar hoort ze de Japanse legende dat als je duizend kraanvogels vouwt je een wens mag doen. Het meisje leert origami en begint met het vouwen van kraanvogels. Ze heeft voldoende vrije tijd, maar weinig papier. Vrienden en klasgenootjes nemen gelukkig papier mee en ze struint kamers af voor papier van zusters en andere patiënten.

Genbaku Dōmu
Genbaku Dōmu (Atoombomkoepel) ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de atoombom in Hiroshima.

Haar wens is dat ze weer gezond wordt en Sadako hoopt daarbij ook dat alle andere kinderen met leukemie een wens mogen doen. Dat iedereen leeft in vrede zonder lijden.

Het lukt haar meer dan duizend kraanvogels te vouwen, maar na een ziekbed van acht maanden overlijdt ze helaas alsnog aan de gevolgen van de atoombom. Sadako wordt begraven met haar eigen kraanvogels en zo’n duizend kraanvogels gevouwen door vrienden en klasgenoten.

Na haar dood gaan haar vrienden en klasgenoten verder. Ze schrijven brieven naar diverse instanties voor geld om een monument te bouwen voor Sadako Sasaki. Het is ze gelukt en nu staat op de plaats waar de atoombom viel een beeld van het meisje. Met dank aan donaties vanuit heel Japan en andere landen.

This is our cry. This is our prayer. Peace in the world.

Sadako Sasaki
Het beeld van Sadako Sasaki die een kraanvogel vasthoudt voor vrede in de wereld.

Het beeld, waarbij het meisje een kraanvogel vasthoudt, herdenkt alle onschuldige mensen die zijn overleden aan de gevolgen van een atoombom. Op het beeld staat de tekst: “This is our cry. This is our prayer. Peace in the world.” (“Dit is onze schreeuw. Dit is ons gebed. Vrede op aarde.”)

Nog jaarlijks worden er vele kraanvogels opgestuurd en gebracht naar het beeld door schoolklassen vanuit heel de wereld, vooral in de opbouw naar de jaarlijkse dag van de op 6 augustus. Het is ook een populaire plaats voor scholen voor geschiedenisles over de oorlog en de atoombom. Uiteraard weten toeristen het Hiroshima Peace Memorial Park te vinden.

De vrede is mooi. Het geeft ons de vrijheid om prachtige dingen te doen, zoals het bestuderen van de krijgskunsten. Bovenal schenkt het ons de mogelijkheid tijd door te brengen met de mensen van wie we houden. Laten we daarom vandaag stilstaan bij de vrede en jita kyōei toepassen in het dagelijks leven.

Pelgrimstocht van een judoka

Een paar jaar geleden kwam ik in aanraking met de dramaserie MUSASHI van de Japanse televisiezender NHK. Echt fantastisch! De serie is grotendeels gebaseerd op het gelijknamige boek van Eiji Yoshikawa en Het boek van de vijf ringen geschreven door Miyamoto Musashi zelf. Dit laatste boek wordt nog steeds veel gebruikt voor het leven en binnen de zakenwereld voor zijn strategische inzichten en wijsheid.

Miyamoto Musashi

Musashi (1584 – 1645) is nog steeds een van de bekendste zwaardvechters in Japan. Hij is vooral bekend door het gelijktijdig gebruik van twee zwaarden in zijn stijl Hyōhō Niten Ichi-ryū. Door het gebrek aan betrouwbare bronnen zijn er veel varianten van zijn levensverhaal en is er flink op los geromantiseerd.

In ieder geval was Musashi een rōnin (een samurai zonder meester). Hij reisde door Japan en duelleerde met vele samurai. Een dergelijke pelgrimstocht wordt in het Japans ook wel musha shugyō (krijgerstraining) genoemd.

Musha shugyō

Koboku Meikakuzu (Miyanoto Musashi)
Inktschildering door Miyamoto Musashi (Koboku Meikakuzu)

De romantische versies over krijgerstraining gaan puur over het perfectioneren van de gevechtskunsten, zowel lichaam als geest. Denk aan het trainen bij andere scholen door het hele land en duelleren met andere krijgers voor het perfectioneren van eigen lichaam en geest. In de realiteit ging het echter ook vaak over het verkrijgen van naamsbekendheid en het zoeken naar werk.

Musha shugyō deed me denken aan twee aspecten relevant voor de ontwikkeling van een judoka:

  1. Het nut van shiai (wedstrijden)
  2. De pelgrimstocht van een judoka

1. Het nut van shiai

In mijn vorige artikel (zie Henk Grol zoekt een hart van goud) schreef ik over Henk Grol. Dit is een voorbeeld van wedstrijdjudo zonder toegevoegde waarde. Het is eigenlijk gekkenwerk, zoals Mitesco mooi verwoord in zijn blog Kichigai 気違.

In het Japans gebruiken ze het woord “gekken” (schermen) ook, bijvoorbeeld voor zwaardvechtshows. Gekken waren vaak gericht op het verkrijgen van roem en verdienen van geld.
Ik zie een analogie, maar dat terzijde.

Judowedstrijden kunnen daarentegen ook enorme meerwaarde bieden. Zij zijn een perfect middel voor het testen van vaardigheden en omgaan met weerstand. In die zin kan een deelnemer niet verliezen.

Het gaat erom dat de judoka ondervindt hoe hij omgaat met spanning en weerstand. Daarnaast kan hij zijn technieken testen tegen judoka die anders zijn opgeleid. Het is een cliché, maar daardoor niet minder waar: een wedstrijd is een gevecht tegen jezelf om van te leren.

2. De pelgrimstocht van een judoka

Het nadeel van wedstrijden is dat je weinig voelt en ziet van een andere judoka in een relatief korte wedstrijd. Het meetrainen met andere judoka en scholen is daarom zeer interessant. Dan kun je een completer beeld krijgen van de technieken van een andere school, maar ook van de attitude en andere zaken. Wat uiterst leerzaam is.

Daarom raad ik iedereen aan: trek de wereld over, leer van veel andere scholen en test jouw vaardigheden tegen vele experts in judo, Braziliaans jiujitsu, sambo en andere vechtkunsten. In het proces bouw je ook een fantastisch netwerk met vrienden op.

Is dit onmogelijk? Nee, zeker niet. Kijk eens op de website BJJ Globetrotter. Het is een voorbeeld van iemand die ruim vijf maanden de wereld is overgetrokken voor het volgen van trainingen en wedstrijden in Braziliaans jiujitsu.

Voordelen van een pelgrimstocht

Een dergelijke reis van vijf maanden is natuurlijk fantastisch, maar niet voor iedereen weggelegd. Begin dan eenvoudiger! Train eens voor een periode mee met een andere school in de buurt. Dit kan zijn van dezelfde of een hele andere krijgskunst.

Neil Adams, Angelique Wolters-Rijsdijk en Sebastiaan Fransen
Angelique Wolters-Rijsdijk, Neil Adams en Sebastiaan Fransen tijdens een NVJJL-clinic

Bezoek clinics van experts. De NVJJL organiseert jaarlijks vele mooie trainingen, maar er zijn ook veel individuele initiatieven van scholen. Kijk ook of je kunt deelnemen aan clinics in andere disciplines, zoals sambo en Braziliaans jiujitsu. Een andere fantastische ervaring is de zomercursus van de Kōdōkan. Een week trainen met allemaal experts en gelijkgestemden in Japan, de bakermat van het judo.

Wil je nog verder out-of-the-box? Volg eens een workshop van Wim Hof (The Iceman) voor een lekker ijsbad of volg een zentraining. Allemaal ervaringen voor het ontwikkelen van lichaam en geest. Dit kan alleen door overload, dus nieuwe prikkels. Zo kun je heel Nederland, Europa of de wereld over op zoek naar nieuwe prikkels.

Prikkels, prikkels, prikkels

Door het verbreden van jouw horizon, krijg je nieuwe prikkels. Deze prikkels uiten zich in de vorm van nieuwe mensen, locaties, technieken, attitudes, inzichten en nog veel meer. Zij brengen jouw lichaam en geest uit balans. Hierdoor ga je de prikkels verwerken en dit leidt tot aanpassingen. Op deze wijze ontwikkel je jouw lichaam en geest.

Ik leer nog steeds enorm veel van mijn huidige leraren. Echter, in een nieuwe omgeving krijg ik zo veel prikkels, dat mijn ontwikkeling in een stroomversnelling geraakt.

Een simpel voorbeeld: judo vindt vooral staand plaats, dus je focust vooral op nage-waza (werptechnieken). Braziliaans jiujitsu is vooral gericht op het grondgevecht. Daar leer je dus veel meer over ne-waza (grondtechnieken).

Bij nieuwe prikkels leer ik omgaan met mijn onzekerheid en spanningen. Leer ik hele andere bewegingen en technieken. Test ik mijn vaardigheden tegen anderen die werken vanuit een andere mindset met andere technieken. En kan ik ook mijn kennis en ervaring overdragen als de school hiervoor openstaat. Een mooie vorm van kruisbestuiving.

De nieuwe inzichten en vaardigheden verwerk ik allemaal. Ik pas ze aan indien nodig en neem ze op. Voor de ontwikkeling van lichaam en geest. Met mijn ontwikkeling kan ik dan bijdragen aan de groei van mijn eigen school, waardoor zij meegroeien.

Persoonlijke noot

Grappling met Bas BakkerIk heb altijd bij vele scholen getraind en veel clinics gevolgd. Ook via het lesgeven kom ik regelmatig in contact met andere scholen. Hierdoor ben ik met veel leraren en vechtkunsten in contact gekomen. Ik heb deelgenomen aan de Europese en Wereldkampioenschappen Judo Kata. Een hoogtepunt was het bezoeken van Japan en deelnemen aan de zomercursus van de Kōdōkan.

Door deze vele inzichten heb ik veel geleerd en langzaam een eigen weg gevonden. Op deze wijze kan iedereen een eigen weg vinden. Als je verder kijkt dan jouw eigen school, dan krijg je veel meer inzicht in budo en het leven. Ik raad dan ook iedereen een eigentijdse vorm van de musha shugyō aan.

Deze maand ben ik begonnen met trainen bij een school Braziliaans jiujitsu. Vol verbazing kijk ik elke week naar de diepgang van de grondtechnieken en de dynamiek. Ook de single leg (kuchiki-taoshi en kibisu-gaeshi) en double leg takedown (morote-gari) zijn leerzaam, want die zie je niet vaak meer in het judo. Een belangrijk deel van de trainingen bestaat uit sparren. Daarnaast heerst er ook een hele andere sfeer.

Ik word enorm uitgedaagd. Vooral in het grondwerk moet ik een paar aanpassingen maken tegen de dynamiek van deze vaardige sporters. Ik leer allerlei nieuwe technieken en mijn motorische vaardigheden worden af en toe flink op de proef gesteld. Daarnaast is voor het sparren op het eind een andere conditie nodig dan ik gewend ben in het judo.

Door deze overload aan nieuwe prikkels, zie ik al de eerste ontwikkelingen in mijn lichaam en geest. Dan bedoel ik niet alleen de spierpijn! De komende tijd ga ik zeker door met trainen in Braziliaans jiujitsu. Daarnaast denk ik aan het meedoen met toernooien als ik daar klaar voor ben. Ik blijf op mijn manier de wereld rondreizen in de zoektocht naar perfectie van mijzelf (jiko no kansei).

Ik wil iedereen aanraden: verbreed je horizon en beperk je niet tot de visie van één school. Leren en integreren, zoals Jigorō Kanō dat ook deed toen hij judo bedacht. Prikkel jezelf! Ga de wereld in. Maak nieuwe vrienden. Doe nieuwe kennis en inzichten op. Test je vaardigheden. Ga het gevecht met jezelf aan. Perfectioneer jouw lichaam en geest. Geniet ervan!

Met dank aan Loek voor zijn substantiële bijdrage aan dit artikel.

Henk Grol zoekt een hart van goud

De eerste aflevering van Holland Sport dit jaar schetst een portret van Henk Grol. Ik wilde de documentaire overslaan, maar op aanraden van een vriend heb ik alsnog gekeken (zie Gemist). Het was alsof ik een aflevering van ‘Verslaafd!’ keek.

Henk Grol

Henk Grol is geen onverdienstelijk sporter. Twee keer een bronzen medaille op de Olympische Spelen en zelfs drie keer zilver op de Wereldkampioenschappen. Maar het knaagt aan hem dat hij nog geen gouden medaille heeft gewonnen.

Zijn hele leven staat in het teken van winnen. Het is een verslaving. Henk Grol relativeert zichzelf regelmatig, maar praat uiteindelijk zijn ‘drive’ goed. Hij vertelt dat hij een egoïst is en zijn hele leven in het teken van judo staat. Niet leuk voor zijn omgeving.

Weet wanneer je moet stoppen

Jigorō Kanō definieerde belangrijke principes voor zijn judo. Een daarvan is “weet wanneer je moet stoppen”. In het boek Kōdōkan Judo schrijft Kanō met een vooruitziende blik.

“Een ander principe van randori is om precies de juiste hoeveelheid kracht toe te passen – nooit te veel, nooit te weinig. Ieder van ons kent mensen die niet in hun doelen zijn geslaagd. Zij hebben de benodigde mate van inspanning verkeerd ingeschat. Ze falen door een te kleine inspanning, of omdat ze niet wisten wanneer te stoppen.”

Daarmee wil ik niet zeggen dat hij moet stoppen met wedstrijden. Echter, het is misschien wel een optie als het lijdt tot angsten en slaapstoornissen. Daarnaast kan een te grote inspanning leiden tot permanente schade aan het lichaam en de geest. Kijk maar naar de vele blessures bij topsporters.

Judo is geen doel op zich

In meerdere blogs heb ik reeds opgemerkt dat als judo niet wordt toegepast, het slechts een sport is. De meerwaarde in judo zit in het toepassen van de principes in het dagelijks leven, zodat je een beter persoon wordt (jiko no kansei). Ook dit voorzag Kano. De volgende tekst komt uit het boek Mind over Muscle.

“Over het algemeen vinden we sport interessant, omdat het sterke punt zit in de competitie. Daarom vinden jonge mensen sport aantrekkelijk. Het voordeel van sport is, dat de waardevolle methode van lichamelijke opvoeding in de praktijk wordt gebracht, anders dient het immers geen enkel doel. Maar, in dit verband zijn er dingen die we ook in de gaten moeten houden. Allereerst, zogenaamde ‘sporten’ zijn niet in het leven geroepen met als doel ‘lichamelijke opvoeding’. Men vecht voor een ander doel, namelijk, om te winnen. Zo worden de spieren niet noodzakelijkerwijs ontwikkeld op een evenwichtige manier, en in sommige gevallen wordt het lichaam te ver geforceerd en zelfs beschadigd. Om die reden (hoewel er geen twijfel bestaat dat sport goed is) moet er goed gekeken worden naar de selectie van sport en de trainingsmethode. Sport mag niet roekeloos zijn, onzorgvuldig, overijverig en onbeheerst. Desondanks is het veilig om te zeggen dat wedstrijdsport een vorm van lichamelijke opvoeding is, en moet zij worden bevorderd met dit advies in gedachte. De reden waarom ik er aan heb gewerkt om sport meer dan twintig jaar te bevorderen en dat ik er naar streefde om de Olympische Spelen naar Japan te halen, is omdat ik die positieve kanten inzie. Echter, in tijden als de onze, waarin zoveel mensen enthousiast zijn over sport, zou ik de mensen ook willen herinneren aan de nadelige effecten van sport. Ik wil er bij de mensen op aandringen om de doelen van lichamelijke opvoeding voor ogen te houden – om een gezond lichaam te ontwikkelen dat nuttig voor je is in je dagelijks leven – en zeker in de gaten te houden in hoeverre de trainingsmethode in overeenstemming is met het concept van de seiryoku zen’yō.”
Vertaling door Mitesco.

Een onaangenaam gevoel

Terug naar Henk in Holland Sport. Het is zonde dat Henk Grol het judo op deze wijze heeft uitgedragen. Het fundament van judo wordt onderuit gehaald. De omgang met zijn lichaam en geest, tegenstanders en wedstrijden staan haaks op waarden zoals respect, zelfbeheersing en balans.

Juist op een moment dat de opvoedkundige waarde van judo wordt erkend binnen de zorg en het onderwijs.

Het is nog onaangenamer als je bedenkt dat de Judo Bond Nederland het grootste deel van haar middelen investeert in de wedstrijdsport en het opvoedkundige judo nog onvoldoende aandacht geeft.

Wijze lessen voor Henk

Ik hoop dat Henk Grol breder kennismaakt met het judo, zodat hij er weer van kan genieten. Bijvoorbeeld door verdieping in het kata. In de documentaire laat Henk zien dat hij nog weinig inzicht in kata heeft. Hij zegt letterlijk: “Kata is een soort ceremonieel gebeuren waarbij je de worpen zo mooi mogelijk laat zien en daar punten voor krijgt.”

Judo is like ballet
“To me, Judo is like a ballet, except there’s no music, no choreography, and the dancers knock each other down.”
– Jack Handey

In Het gevaar van katawedstrijden beschrijf ik de risico’s van katawedstrijden. Misschien heeft Henk Grol door deze wedstrijden een verkeerd beeld gekregen, want kata hebben niets te maken met punten scoren en jezelf laten zien.

Kata leert de grammatica van het judo. Het is voor het begrijpen van actie – reactie, waardoor je de kracht van de tegenstander gebruikt. Dit vermindert het risico op blessures, omdat je niets forceert. Kata leert omgaan met stress en angsten. Het leert het vinden van balans tussen lichaam en geest, waardoor je beter kunt rusten.

Hopelijk ervaart Henk veel rust na de Olympische Spelen. Als ik hem hoor praten, dan geloof ik het als hij zegt: “Ik ben eigenlijk een onwijs vrolijke gozer die geniet van het leven.” Vanuit dit oogpunt kan hij vast mooie bijdragen leveren aan het judo.

Op weg naar Rio de Janeiro wens ik Henk veel geluk en wijsheid. Hopelijk kan hij genieten van de weg en de ervaring. Bovenal hoop ik dat hij het er gezond van afbrengt, want dat is veel belangrijker. Dit verwoorde Mitesco treffend in zijn blog Bekers voor alle wedstrijden graag.

Succes Henk!

Weniger aber besser

De kracht van budo ligt in de toepassing van zijn principes in het dagelijks leven. Op deze manier biedt het beoefenen van budo meerwaarde. Dit maakt het trainen in krijgskunsten meer dan alleen een recreatieve bezigheid.

Het toepassen van budoprincipes is wellicht niet voor iedereen evident. Ik lever graag een bijdrage door het aanbieden van praktische handvatten. Dit heb ik eerder gedaan in mijn blogs over Bewuster leven met judoprincipes en No limits. Met dit schrijven wil ik ook graag inspireren tot het perfectioneren van de eigen persoon voor een betere wereld, jiko no kansei.

Judoprincipes tijdens een training

Laten we focussen op de twee belangrijkste judoprincipes, seiryoku zen’yō en jita kyōei. Zij betekenen maximaal resultaat met minimale inspanning en wederzijdse voorspoed voor zichzelf en anderen.

Een beginnende judoka zal waarschijnlijk veel energie gebruiken voor het behalen van het resultaat en vooral op zichzelf focussen. Hij moet op veel zaken letten en heeft nog weinig kennis van principes, waardoor hij vermoedelijk zichzelf tegenwerkt. De krachten werken niet in harmonie, maar gaan allerlei tegengestelde kanten op.

SPFransen.nl
©Birgit de Jong

Dan een judoworp waarbij kuzushi, tsukuri en kake in harmonie zijn. Dit is veelal de worp van een gevorderde judoka. De krachten werken in overeenstemming samen aan hetzelfde resultaat. Deze judoka zal ook veel rekening houden met zijn partner en omgeving. De toepassing van principes seiryoku zen’yō en jita kyōei.

Het dagelijks leven

Nu een voorbeeld in het dagelijks leven. Lever jij vooral inspanningen waarbij jij maximaal kunt bijdragen aan wederzijdse voorspoed voor jezelf en anderen? Of gaan jouw inspanningen alle kanten op?

Kijk voor jezelf welke activiteiten jij deze maand hebt gedaan. Welke activiteiten heb je uit gewoonte gedaan of omdat je geen ‘nee’ durft te zeggen?

Doe je vier sporten omdat je niet kunt kiezen? Lig je voor de televisie uit verveling? Help je een verre kennis van een vriendin met het overzetten van videobanden op dvd omdat je in de ICT werkt?

Op het werk gebeurt het ook. Hoe vaak beantwoord je onbelangrijke e-mails van collega’s die naar het halve bedrijf zijn gestuurd? Hoe vaak werk je aan meerdere projecten tegelijk, waarvan de helft jouw expertise niet benut?

Judoprincipes in het dagelijks leven

De bovenstaande voorbeelden zijn in tegenspraak met de judoprincipes. Je wilt niet jouw inspanningen alle richtingen op laten gaan. Het doel is wederzijdse voorspoed voor jezelf en anderen met minimale inspanning en maximaal resultaat. Het toepassen van seiryoku zen’yō en jita kyōei.

Weniger aber besser / Less is more
©Essentialism van Greg McKeown

Het citaat “weniger aber besser” is een mogelijke uitwerking van deze principes. Het is het ontwerpcriteria van Dieter Rams, voormalig lead designer bij Braun. In het Nederlands betekent het “minder maar beter”. Het citaat vormt de basis in het boek Essentialism van Greg McKeown.

Het boek bepleit het beperken tot inspanningen waarbij jij een waardevolle bijdrage levert. Een paar tips uit het boek:

  • Kies bewust welke activiteiten je wel of niet uitvoert
  • Weeg af welke compromissen je moet maken voor het uitvoeren van een activiteit
  • Doe activiteiten waarbij jij maximaal bijdraagt
  • Elimineer activiteiten waarbij jouw bijdrage gering is
  • Doe niet veel dingen, doe de juiste dingen

De tips zijn een concrete uitwerking van de judoprincipes in het dagelijks leven. Het leidt tot bewuste keuzes voor een maximaal resultaat met minimale inspanning bijdragend aan wederzijdse voorspoed voor jezelf en anderen.

Tot slot

Uiteraard hoef je niet direct te stoppen met al jouw niet-bijdragende activiteiten. Nadenken over de activiteiten die je doet en of je bijdraagt is erg interessant. Daarnaast kun je volgende keer zeggen: “Ik denk er even over na.” Dit geeft tijd om te kijken welke compromissen je moet sluiten. Vervolgens kun je stap voor stap niet-essentiële zaken elimineren.

Een persoonlijk voorbeeld is dat ik gestopt ben met boksen. Het is leuk, maar mijn bijdrage is gering. Ik heb gekozen voor het trainen in Braziliaans Jiu-Jitsu, omdat dit beter aansluit op mijn judo. Het geleerde kan ik dan weer toepassen als leraar en uke in mijn judotrainingen.

Nog een voorbeeld. Japans wil ik heel graag leren, maar dit kost volgens experts meerdere jaren studie en ik kan het zelden gebruiken. Ik heb overwogen welke compromissen ik moet maken. Dit heeft ertoe geleid dat ik voorlopig geen Japans leer. Hoe jammer ik het ook vind.

Hoe denk jij over het toepassen van budoprincipes in het dagelijks leven? Welke principes pas jij toe? Heeft iemand nog tips voor het toepassen van seiryoku zen’yō en jita kyōei in de praktijk? Laat iets achter in de reacties.

De tempel met duizend spiegels

Sebastiaan met Hachi in Japan“Een hond had van de tempel met duizend spiegels gehoord. Hij wist niet wat spiegels zijn, maar zijn verlangen om de tempel te bezoeken was groot.

Na een tocht van enkele weken kwam hij bij de tempel en ging door de poort. Uit duizend spiegels keken duizend honden naar hem. Dat verheugde hem en hij kwispelde met zijn staart. Toen verheugden zich ook in de spiegels duizend honden en kwispelden met hun staart.

Op een middag kwam een andere hond in de tempel met duizend spiegels. Toen hij door de poort was gegaan, keken uit duizend spiegels duizend honden naar hem. Hij werd bang, liet zijn tanden zien en gromde. Toen gromden uit de spiegels duizend honden met ontblote tanden terug.”

De wereld staat niet in brand

De wereld met argusogen bekijken is erg eenvoudig. Bekijk dagelijks het nieuws en er wordt veel ellende gedeeld. Ik krijg er altijd een naar gevoel van. Alsof je in een album alleen de foto’s plakt van de slechte momenten in het leven.

Vervolgens lees je reacties op de sociale media. Vele mensen hebben een duidelijke mening over complexe situaties waar ze geen weet van hebben. De nuance lijkt ver te zoeken.

En het werkt aanstekelijk… wat je aandacht geeft groeit. Je ziet vooral het slechte in de wereld. Het leidt tot moedeloosheid. Waarom nog moeite doen als het allemaal ellende is? We zijn de bange hond, grommend met ontblote tanden.

Ontvankelijk zijn

Einstein PeaceWe kunnen ook de verheugde hond zijn met een kwispelende staart. Het goede zien in onszelf, de ander en de wereld. Onze energie richten op het mooie in de wereld. Het verwezenlijken van het judoprincipe jita kyōei, wederzijdse welvaart voor zichzelf en anderen.

En het werkt aanstekelijk… wat je aandacht geeft groeit. Je treedt jezelf, de ander en de wereld met een open bewustzijn tegemoet. Niet oordelend, maar met compassie. Dit maakt je ontvankelijk voor al het mooie dat het leven biedt. Op basis van wederkerigheid spiegelt de ander mogelijk jouw ontvankelijke houding.

Laten we de vervelende zaken in de wereld niet ontkennen, maar judo toepassen in het dagelijks leven. Onze energie optimaal richten op het verwezenlijken van wederzijdse welvaart voor zichzelf en anderen.

Do. Or do not. There is no try.

Gisteren verscheen het nieuwe JBN Magazine dat elk kwartaal aan ruim 40.000 leden wordt verstuurd. Met veel trots kan ik zeggen dat mijn artikel over mijn leraar Richard de Bijl is geplaatst. Het is een mooie afsluiter van het jaar en een prachtige erkenning.

Ook de reacties op Facebook, mijn blog en op de tatami zijn erg leuk. Mijn blogs hebben zelfs andere mensen geïnspireerd te starten met een eigen blog. Inmiddels is mijn website meer dan 10.000 keer bekeken. Misschien niet veel vergeleken met mijn voorbeelden zoals The Budo Bum en Mitesco, maar ik kijk met genoegen terug op het afgelopen jaar.

Het was namelijk een grote stap voor mij. Jarenlang liep ik rond met het idee, maar was ik bang voor het delen van mijn kennis. In het proces van het starten met deze blog heb ik een hoop lessen geleerd. Deze lessen zijn voor meer mensen interessant, daarom deel ik ze graag via deze blog.

Do. Or do not. There is no try.

In Star Wars zegt de wijze Yoda: “Do. Or do not. There is no try.” Dit is de belangrijkste les. Veel uitdagingen kunnen worden voltooid door simpelweg doen. Je kunt eeuwig blijven twijfelen, maar begin gewoon en leer gaandeweg.

Do. Or do not. There is no try. (Yoda)

Grootmeester Kano zei: “Overweeg volledig, handel vastbesloten.” Denk goed na vooraf, maak een keuze en ga er volledig voor. Breng seiryoku zen’yō en jita kyōei in de praktijk. Richt je energie niet alle kanten op door te blijven malen over een keuze. Neem een besluit en richt vervolgens alle energie op bijdragen aan wederzijdse welvaart voor jou en anderen.

Focus op een sportmindset

Tijdens de cursus tot judoleraar, –trainer en –coach werd ik geattendeerd op SportMindset.nl. Het gaat erom dat je focust op je eigen ontwikkeling en niet op het resultaat.

Als ik gelijk zo goed wil schrijven als Arnon Grunberg of lesgeven als Richard de Bijl, raak ik snel gedemoraliseerd. Maar ik zie ze nu als voorbeelden om van te leren. Ondertussen word ik door te blijven doen (= oefenen) steeds beter. Met kleine stapjes. Niet focussen op de bestemming, maar de weg.

Op deze wijze zijn fouten niet erg. Je leert van fouten maken. Je bent op weg naar een hoger doel, continu verbeteren. Zoals Thomas Edison, uitvinder van de gloeilamp, het formuleerde: “Ik heb niet gefaald. Ik heb enkel 10.000 manieren ontdekt die niet werken.” Michael Jordan zegt het ook mooi in de onderstaande commercial.

Release early, release often

Ik werk ook in de wereld van de ICT. Daar is het sneller op de markt brengen van nieuwe technologie een trend. Zoek bijvoorbeeld op Scrum. Als je een product sneller en vaker vrijgeeft, krijg je eerder feedback van gebruikers. Vervolgens kun je bijsturen.

Dit voorkomt dat je twee jaar in een donkere kelder mooie technologie ontwikkelt die niet aansluit op de wensen van de klant. Hopelijk leest de overheid mee…

Op dezelfde wijze had ik eerst een heel boek kunnen schrijven. Vervolgens geef ik het uit en blijkt dat ik over de verkeerde onderwerpen schrijf of op een toon die mensen niet bevalt. Echter een klein artikel schrijven kost weinig tijd en ik ontvang direct reacties van lezers, zodoende kan ik de feedback in volgende artikelen meenemen.

Het is een kleiner risico. Een boek publiceren kan een grote, spannende stap zijn. Wellicht zo’n grote stap dat je het niet durft. Echter, een klein stukje op Facebook publiceren is voor meeste mensen een overbrugbare stap. Vervolgens kun je een groter artikel schrijven, een blog starten en uiteindelijk een boek publiceren.

Overigens is het boek vooralsnog slechts een voorbeeld! 😉 Dit principe kun je op veel zaken toepassen. Bijvoorbeeld eerst een week lang elke dag een minuut mediteren. Dit kan iedereen met enige ruggengraat volhouden. Vervolgens bouw je het langzaam uit met elke dag een minuut langer.

Tot slot

SPFransen.nl Ik heb nog veel meer geleerd van deze blog, maar dit zijn de belangrijkste lessen. Mijn angsten voor afwijzing heb ik van mij afgezet en ik ben simpelweg begonnen met korte stukjes op Facebook.

Vervolgens ben ik met kleine stapjes vooruitgegaan, totdat ik genoeg moed had voor het starten met deze blog. Daarbij heb ik de nodige fouten gemaakt, waarvan ik heb geleerd.

Door het maken van de microstapjes, heb ik ook steeds reacties ontvangen van lezers. Met deze feedback kan ik steeds betere artikelen delen en leer ik nog steeds. Dat doe ik met veel plezier omdat ik niet focus op het resultaat, maar op het continu ontwikkelen van mezelf.

Ik wil dan ook nog lang doorgaan en mijn kennis en ervaring blijven delen. Het inspireren van mensen met judo tot bewust leven. Samen wandelen over een levenslange zachte weg en leren van elkaar. Het perfectioneren van de eigen persoon voor een betere wereld, jiko no kansei.

Hopelijk kunnen jullie iets met mijn lessen voor het verwezenlijken van een idee, droom of wens. Of misschien is het een bevestiging van wat je al wist. In ieder geval veel succes! Fijne feestdagen en een gelukkig nieuwjaar.