Wat is de realiteit?

Een belangrijk aspect van budō is bunbu ryōdō (de weg van pen en zwaard). De laatste tijd lees ik met veel plezier boeken voor het verbreden van mijn horizon, zoals Hidden in Plain Sight (Ellis Amdur), Zen in de kunst van het boogschieten (Eugen Herrigel) en Waar geen wil is, is een weg (Henk Oosterling).

Tijdens het lezen moest ik denken aan de onderstaande passage van Alan Watts.

A person who thinks all the time has nothing to think about except thoughts. So, he loses touch with reality and lives in a world of illusions.

By thoughts I mean, specifically, chatter in the skull — perpetual and compulsive repetition of words, of reckoning, and of calculating.

I’m not saying that thinking is bad; like everything else, it’s useful in moderation, a good servant but a bad master.

And all so-called civilized peoples have increasingly become crazy and self destructive because through excessive thinking they have lost touch with reality. That’s to say we confuse signs, words, numbers, symbols, and ideas with the real world.

Most of us would have rather money than tangible wealth. And a great occasion is somehow spoiled for us unless photographed.

Alan Watts
Wat is de realiteit volgens Alan Watts

Ik realiseerde me dat ik een goede balans wil bewaren in het denken over budō. Altijd actief toepassen in de realiteit op de tatami en in het dagelijks leven. Als onderdeel van de realiteit kan ik een positieve bijdrage leveren en bijdragen aan jita kyōei.

Dit is een van mijn inzichten uit de passage. Het inspireert tot nog veel meer. Ik laat verdere ontleding en beschouwing over aan de geïnteresseerde, actieve lezer. Wat kun jij eruit opmaken?

Wat is de zee diep!

Van de week las ik het bijzondere boek Zen in de oosterse martiale kunsten van Taisen Deshimaru uit. Ik geloof in bunbu ryōdō, de weg van het zwaard en de pen. Elke keer leer ik ontzettend veel en ontdek ik hoe weinig ik nog weet. De zee is ongelofelijk diep.


Een man zag op een dag vanaf een kaap voor het eerst van zijn leven de zee.
‘Wat is dat mooi! Wat is die groot!’ zei hij met een brok in zijn keel.
‘En dan te bedenken,’ zei mijn vriend tegen hem ‘dat je alleen nog maar het oppervlak ziet.’Zen en de oosterse martiale kunsten (Taisen Deshimaru)
Studeren

The Pyjama Game

The Pyjama Game - Mark LawOp aanraden van Thomas Leeflang, zelf een judoka en schrijver, heb ik het boek The Pyjama Game gelezen.

Het boek had ik eerder gezien en op basis van de titel en kaft weggelegd. Het leek me dat het geschreven was door zo’n Engelse judoka, gek op competitie en  zonder veel liefde voor judo als krijgskunst.

Thomas’ enthousiasme voor het boek, hij noemde het een ‘must’ voor elke judoka, heeft mij overgehaald. En ik heb geen spijt.

The Pyjama Game – A Journey into Judo bevat drie verhaallijnen dwars door elkaar heen: de ervaringen van Mark Law die als 50-jarige journalist start met judo, verhalen over de internationale judoka die hij vaak heeft ontmoet bij zijn prestigieuze club The Budokwai in Londen en informatie over de geschiedenis van judo en zijn iconen.

Van begin tot eind weet Mark Law te boeien met zijn kleurrijke anekdotes, bijzondere observaties en historische informatie. Misschien is niet alles honderd procent nauwkeurig, het boeit van begin tot eind!

De judoka zullen wegdromen bij de herkenbare verhalen en interessante gegevens. Door de prachtige metaforen en geestige schrijfwijze is het ook een leuk boek voor ‘judoleken’.

Ik raad het boek The Pyjama Game nu ook van harte aan. Inderdaad een ‘must’ voor elke judoka en fantastische literatuur voor de ‘judoleek’. Het geeft maar weer eens aan dat je een boek niet aan de hand van de kaft kunt beoordelen. Mark Law is doordrenkt van liefde voor judo en kan dit sprekend beschrijven.

Dank je wel Thomas voor deze goede tip en onze leuke conversaties!